Het versterken van de veiligheidscultuur begint met visievorming: waar staan we nu en wat willen we bereiken. De beoogde gedragsverandering heeft alleen kans van slagen als elke managementlaag de geformuleerde visie adopteert. Pas als er voldoende draagvlak is, kan er worden doorgestoken naar een onderliggend echelon.

Wie waarvoor verantwoordelijk is, moet op directieniveau worden afgesproken. Daarnaast moet duidelijk zijn dat er consequenties zijn als men zich niet houdt aan de afspraken en niet alleen voortdurend een beroep doen op de eigen verantwoordelijkheid. Leidinggevenden moeten hun medewerkers structureel aanspreken op onveilig gedrag. De leiding fungeert als rolmodel.

Op weg naar een proactieve veiligheidscultuur zal een werkgever zijn werknemers vragen om gevaarlijke situaties te melden en met verbetervoorstellen te komen. Een open cultuur met vertrouwen en handelingsruimte is hiervoor noodzakelijk. Alleen het management kan hiervoor zorgen.

Tenslotte geldt voor grote multinationals dat vanuit het oogpunt van imago en corporate identity het belangrijk is te kiezen voor een eenduidig centraal arbeidsveiligheidsbeleid.

Maar ook al zijn de mensen in de top van de organisatie in de positie om de meeste invloed uit te oefenen op het veiligheidsbeleid, de werknemers blijft ook een eigen verantwoordelijkheid houden voor zijn eigen veiligheid als die van zijn collega’s.

Auteurs: Taco Rethmeier en Lizette Grommers